Tajemnicza zawartość pudełka z Piękności dnia nigdy nie zostaje ujawniona. Z tego powodu widz sam musi je czymś zapełnić. Każdy z nas widzi w nim swe własne pragnienia, fantazje i obsesje. Ten genialny zabieg Luisa Bunuela, nie po raz pierwszy igrającego z wyobraźnią widza, został następnie wiele razy przez kino eksploatowany – chociażby w Pulp Fiction (bijąca światłem walizka, po którą przyszli Vincent i Jules).

Piękność dnia powstała w 1967 roku i od razu odniosła wielki komercyjny i artystyczny sukces. Główna w tym zasługa duetu scenarzysta-reżyser: Francuz Jean-Claude Carriere i hiszpański surrealista Luis Bunuel. To oni zamienili dość przeciętną powieść Josepha Kessela w prawdziwe arcydzieło. Po premierze sam pisarz przyznał, że film jest o wiele lepszy od jego własnej książki. A Piękność dnia po dziś dzień zachwyca, będąc jednym z najlepszych dzieł w dorobku Bunuela. Duża w tym rola doskonałego wyważenia i połączenia świata realnego ze światem kobiecej fantazji, którą cechuje masochizm. Bunuel i Carriere przed pisaniem scenariusza przeprowadzili wiele rozmów z prostytutkami, właścicielkami burdeli, kobietami skłonnymi do podobnych perwersji oraz psychoanalitykami, których pacjentkami były masochistki. Opierając się o te źródła stworzyli oni realny obraz kobiecych fantazji, związanych z bólem i poniżeniem. Obraz ten do tego stopnia był wiarygodny, że później wykorzystywany przez profesorów podczas akademickich wykładów. Z drugiej strony Piękność dnia szybko zyskała status dzieła kultowego, trafiając do szerszej publiki.

Bohaterką filmu jest Severine (w tej roli chłodna piękność – Catherine Deneuve), 23-letnia, spokojna mężatka, którą cechuje nieśmiałość wobec mężczyzn. Wydawałoby się, że na szczęście ma ona wyrozumiałego i troskliwego męża, który dzielnie znosi jej chłód. W rzeczywistości jednak Severine marzy o poniżeniu i zdecydowanym działaniu, ocierającym się o przemoc. W snach na jawie jej dobrotliwy mąż zamienia się w tyrana i niegodziwca, smagający ją batem, biorący ją siłą i oddającym w ręce innych mężczyzn. Severine żyje w dwóch równoległych światach – realnym i marzeń sennych. Kobieta wstydzi się swych fantazji, aż los skieruje ją do domu publicznego o atmosferze domowego zacisza. Tam popołudniami wciela się w prostytutkę o pseudonimie "Piękność dnia", szybko zyskując sobie popularność. W przeciwieństwie do pozostałych dziewcząt, Severine nie oddaje swego ciała dla pieniędzy, ale dla rozkoszy. Nadal jednak tkwi w dwóch różnych światach, które niechybnie będą musiały się spotkać.

Piękność dnia / Belle de Jour

Louis Bunuel

1967