Bohaterem filmu ProrokJacquesa Audiarda jest 19-letni Malik El Djabana – francuski Arab – który trafia do za kraty na sześć długich lat. Jest nowicjuszem w więziennej rzeczywistości, więc często popełnia niewybaczalne błędy. Chociażby ten, że nie asymiluje się z innymi Muzułmanami (nie prosi o przeniesienie do bloku, w którym są ich cele), albo ten, że nie zawiera nowych znajomości, co czyni z niego łatwy cel ataków innych osadzonych.
Makabryczny film noir, a jednocześnie niejednoznaczne, wysmakowane wizualnie dzieło. To właśnie Singapore Sling– kultowy grecki obraz, nie bez powodu wywołujący skrajne reakcje.
Bohaterem filmu jest detektyw, prowadzący śledztwo w sprawie tajemniczej Laury. Obsesja na punkcie kobiety prowadzi do tego, że szuka jej nawet 3 lata po jej zaginięciu. Bohater domyśla się, że Laura nie żyje, ale to wcale nie stoi na przeszkodzie, by szukać zwłok ukochanej. W sumie sam się określa jako człowieka zakochanego w zwłokach. Wszystkich tych informacji widz dowiaduje się z monologu z off-u, który nieustannie towarzyszy bohaterowi do końca filmu.
W deszczową noc detektyw dociera do domu makabrycznego duetu – perwersyjnej matki i córki. Bohater staje się ich więźniem, poddawany jest przeróżnym seksualnym torturom i do samego końca nie wie, czy nie skończy w przydomowym ogrodzie wypatroszony jak szofer lub mąż/ojciec kobiet. Jednocześnie nadal prowadzi swe dziwaczne śledztwo w sprawie Laury, która trzy lata temu również zatrzymała się w tym miejscu. Rozwiązanie sprawy jej śmierci jest bliskie, więc nie pozostaje mu później nic innego niż zakopanie się żywcem i oddanie się nieustającym poszukiwaniom ukochanych zwłok (!).
Singapore Sling jest ekstremalnie dziwny. Równocześnie jest daleki od krzywdzących, jednoznacznych opinii. To film, który wymyka się wszelkim definicjom, będąc odrażający i zachwycający zarazem. Treść filmu jest dość prosta, choć szalenie ekscentryczna. Matka i córka to niespełniony seksualnie zwyrodniały duet, oddający się obrzydliwym sadomasochistycznym praktykom. Czasem tak niesmacznym, że trudno na nie patrzeć. Ale to właśnie strona wizualna jest paradoksalnie tym, co najbardziej zachwyca. Wulgarna, wręcz niesmaczna treść kadrów ubrana jest we wspaniałą formę, która swą doskonałą kompozycją i szczególnym operowaniem światłem w imponujący sposób imituje styl wizualny hollywoodzkich filmów noir. Pojawiają się także inne elementy charakterystyczne dla gatunku – głos z off-u, czy postać femme fatale, którą reprezentują matka i córka. Wysmakowane kadry łączą się z groteską i erotyką w złym guście. Stąd mieszane uczucia, które wzbudza obraz Nikosa Nikolaidisa. Singapore Sling Nikos Nikolaidis 1990
