Przezabawna, pełna specyficznego, niemal slapstickowego humoru komedia, będąca zarazem wspaniałym hołdem złożonym klasykom studia braci Shaw i Golden Harvest. Inteligentna gra konwencją, imponujące sceny walk, niewybredny humor i nostalgia za przeszłością hongkońskiego przemysłu filmowego przyniosły Gallants (2010) tytuł najlepszego rodzimego obrazu roku!

Sława debiutanckiego filmu Xaviera Dolana znacznie wyprzedziła samo dzieło. Zanim Zabiłem moją matkę (2009) trafił do szerszej dystrybucji, zdobył liczne nagrody na międzynarodowych festiwalach (w tym trzy w Cannes), stał się kanadyjskim kandydatem do Oskarów, a młodego twórcę prasa okrzyknęła „cudownym dzieckiem kina”. I rzeczywiście wyobrażenie sobie 19-letniego geniusza, skupiającego w jednej osobie role reżysera, scenarzysty, producenta i aktora, imponuje. Tym bardziej, że samo dzieło charakteryzuje zaskakująca dojrzałość.

Podaj mi dłoń w reżyserii Pascal-Alexa Vincenta to film drogi, ale bez wewnętrznej przemiany bohatera, która zwykle towarzyszy jego podróży. Co więcej w pełnometrażowym debiucie Vincenta głównymi bohaterami są bracia bliźniacy, będący niejako podwojonym obrazem tej samej osoby.

Agrarian Utopia ukazuje Tajlandię, jakiej trudno szukać w turystycznych folderach, zachwalających uroki krainy tysiąca uśmiechów. Ale nawet mimo to prowincjonalne pejzaże w filmie Uruphonga Raksasada nadal zachwycają swym pięknem. Tyle, że w tym wypadku są niczym ironiczny komentarz do historii ciężkiego życia tajskich wieśniaków.

Eric Khoo swym pełnometrażowym debiutem Mee Pok Man wskrzesił singapurską kinematografię, która zdawała się być pogrążona w niebycie. Jest to jednocześnie ważny film w kontekście społeczno-obyczajowym, bowiem Khoo skupia się na tym, o czym głośno się nie mówiło.

Imponujący film! Bardzo odważne i doprawdy przepiękne dzieło Lee Chang-donga niewątpliwie należy do najlepszych koreańskich filmów w ogóle. Niezwykła, porywająca historia i rewelacyjne kreacje aktorskie nie pozwalają przejść obok Oazy obojętnie! Jednym słowem dzieło wybitne!

Sen to kolejny już tytuł Kim Ki-duka, który od czasu Pustego domu tworzy filmy coraz bardziej minimalne i bardziej będące alegorią rzeczywistości niż jej dokładną reprezentacją. Także tu pojawiają się motywy znane z wcześniejszych dzieł koreańskiego twórcy, choć tym razem tematem przewodnim jest sen – stan przebywania w świecie iluzji, będącym lustrzanym odbiciem świata rzeczywistego. Ale czy sytuacja ta opiera się na dualnym rozdziale, czy może dwie skrajnie różne rzeczywistości składają się w istocie na jedną, tą samą?